(EN) (TR) (ES)

Everyone has encountered a Taylor in their life. And that encounter changes everything; nothing remains the same.

Indeed, he loves measuring things. Especially time and its derivatives. He measures workers, and he does it well. However, measuring is a prerequisite for something called performance. Performance, by its very nature, reveals the success of something—whether it’s improving or declining. Consequently, fixating on the word “success” makes performance necessary; performance requires time and effort to be quantified.

Taylor is, for better or worse, one of those who excel at the measuring business.

Years ago, during the roaring times of the Industrial Revolution, steam engines sped up work, but uncontrolled power creates chaos. This is where our Taylor and others like him had a tremendous impact on industries, especially for blue-collar and white-collar workers, in terms of taming this power. Along with them, the concepts of measurement and performance were perfectly timed, developed, and ultimately applied.

Was success achieved or not in the name of success? Was there a massacre of individual rights, or were these functional scientific studies done in the name of order? Many other topics arose during these times, often complex and tinged with ideology.

But the main issue is different.

This obsession with measurement and success doesn’t remain confined to the business world; it infects all of us, every part of us, especially our relationships, thoughts, and emotions.

How so?

As is well known, once something truly infects another, removing it becomes a laborious task.

Measurement and success intertwine in such a way that not only can they not be extricated, but they also pollute everything they touch.

The result?

Humans begin to measure, shape, and compare their experiences with time and success. This small change creates a butterfly effect in perception. It detaches everything from its nature.

Since mass production and Taylor’s naïve touches began, individual labor has become increasingly foreign to people, and this alienation has become a fundamental definition of social and individual struggles in the modern world. Similarly, with their naïve touches, time and success split the past and future, hope and despair. Thus, everything is severed from the present. Time becomes alien to itself, and humans become estranged from the essence of time. The individual transforms into either a rich or poor entity in the capital of success, becoming a slave or a puppet.

Consequently, relationships become looser, disconnected from the present, headless yet self-willed. Because they are measured. Like thoughts and feelings, they are ruthlessly and arbitrarily measured.

Measurement suffocates the essence of time. Yet time is, in itself, somehow scalable. Independent of us. But striving to understand things by measuring them with time creates tautologies. A bittersweet effort, a flawed method.

Humanity gets lost within itself and between others.

Measuring, measuring time, and measuring relationships, love, emotions, and thoughts betray the essence. They impose commands upon it, shape it, and force it to conform to ambiguous things.

Because measuring creates a primitive binary logic of 1s and 0s in our minds. Either there or not, successful or lost, with me or without me, here or not, right or wrong. When we do this through measurement, we narrow our scale and compress ourselves into a small plane. We want clear answers—1 or 0.

The numbers in between seem blurry to us, unanswered, meaningless. They appear as failures, immeasurable, or absurd.

However, the nature of the work and the work of nature lies in this uncertainty, in this both being and not being, in this timelessness, in a structure that neglects success but exists by living. Just like in the synonymous nature of performance, which is to act. To do, to exist and to form. As it comes naturally, with a measureless desire but with a scaled spirit.

Taylor deserves his due—but we need a bit of unmeasuredness, and plenty of failure!

---

(EN) (TR) (ES)

Ölçüsüz Taylor

Herkesin hayatından bir Taylor geçmiştir. Ve o geçiş bu geçiştir, hiç bir şey eskisi gibi kalamamıştır.

Keza kendisi ölçmeyi pek sever. Özellikle saat ve türevleri ile. Sadece çalışanları ölçer ölçmesine ama iyi ölçer, hoş ölçer. Lakin ölçmek, performans denilen o meretin de ön koşuludur. Performans da, adı üstüne, bir şeyin başarısını yani o şeyin iyiye mi kötüye mi gittiğini ispiyonlayan şey. Haliyle başarı kelimesine takılmak, performansı zorunlu kılar; performans da zamanın ve emeğin ölçülebilir forma sokulmasını.

Taylor da , iyi ya da kötü, bunu, ölçme işini, iyi becerenlerden bir abimiz.

Yıllar yıllar önce, endüstri devriminin gümbür gümbür zamanları. Buhar makineleri işi gücü hızlandırıyor, ama kontrolsüz güç güç değildir düsturunca bir telaştır doğuyor. İşte bizim Taylor ve benzerlerinin endüstrilere, bilhassa mavi ve beyaz yakalılara, bu gücü evcilleştirmek  açısından etkisi muazzam oluyor. Onlarla birlikte zamanlaması mükemmel bir şekilde  ölçü ve performans fikri doğuyor, geliştiriliyor ve nihayetinde de uygulanıyor. 

Başarı adına başarı sağlandı mı sağlanmadı mı, bu bireysel haklarda bir kıyım mı yoksa düzen adına yapılmış işlevli bilimsel çalışmalar mı, başka başka neler oldu bu dönemlerde muhabbetleri uzun mevzular. Biraz da çetrefilli ve ideoloji kokulu.

Ama asıl mesele farklı.

Bu saat-severlik ve başarı-perverlik iş dünyası ile sınırlı kalmıyor – haliyle- hepimize, her yerimize, her şeyimizle bulaşıyor. Özellikle ilişkilerimize,  düşüncelerimize ve bilhassa duygularımıza.

De nasıl?

Malumdur bir şey bir şeye gerçekten bulaştı mı, onu çıkarmak zahmetli iş.

Ölçüm, zamana; başarı da anlama öyle bir bulaşıyor ki, onları çıkarmak beri dursun, aksine ne var ne yoksa kirletiyorlar.

Sonuç?

İnsan, yaşadığı şeyleri zaman ve başarı ile ölçmeye, biçmeye, kıyaslamaya başlıyor. Bu küçük değişim, tüm algıda kelebek etkisi yapıyor. Her şeyi kendi doğasından koparıyor.

 Kitlesel üretim ve buna Taylor’un naif dokunuşları  başladı başlayalı, kişi emeğine iyiden iyiye yabancılaştı ve bu yabancılaşma modern dünyadaki toplumsal ve bireysel sıkıntıların temeli oldu mealli bir yabancılaşma (doğasından kopma) tanımı vardır. Benzer şekilde,  zaman ve başarı da naif dokunuşları ile, geçmişi ve geleceği, umut ve umur arasında bölüyor. Böylece, her şey an’dan kopuyor. Zaman kendine, insan da zamanın özüne yabancılaşıyor. Birey başarının kapitalinde fakir veya zengin, köle veya kukla haline dönüşüveriyor.

Böylece, ilişkiler biraz daha gevşek, şimdiden kopuk, başsız  ama kendine buyruk hale geliyor. Ölçülüyor çünkü.Düşünceler ve duygular gibi, hunharca ve düstursuzca ölçülüyor.

Ölçüm, zamanın kendiliğini boğuyor. Halbuki zaman bir şekilde ölçeklidir kendi içinde. Bizden bağımsız halde. Ama şey’i zamanla ölçerek anlamaya çabalamak, totoloji yaratıyor ancak. Buruk bir çaba, çürük bir yöntem.

Kendi içinde ve başkaları arasında yitiyor insan.

Ölçmek, zamanı ölçmek ve zamanla ilişkileri, sevgiyi, duygu ve düşünceleri ölçmek; öz’e ihanet ediyor. Ona emrediyor, ona şekil veriyor, ona müphem gelen şeyler yaptırıyor.

Çünkü, ölçmek başarıyı, başarı da zihnimizde ilkel bir 1 ve 0 mantığını yaratıyor. Var ya da yok, başarılı ya da yitik, benimle ya da bensiz, burada ya da değil, doğru ya da yanlış. Bunu ölçerek yaptığımızda, ölçeğimizi daraltmış, kendimizi küçük bir düzleme sıkıştırmış oluyoruz. Cevapları net istiyoruz, 1 ya da 0.

Aradaki rakamlar bize bulanık geliyor, cevapsız geliyor, manasız geliyor. Başarısız, ölçülemez ya da saçma.

Halbuki işin doğası ve doğanın işi, bu belirsizlikte, bu hem var hem yok’ta, bu zamansızlıkta, bu başarıyı ihmal eden ama kendini yaşayarak var olan yapıda. Tıpkı performansın eş anlamlısı olan, eylemek’te olduğu gibi. Yapmakta, var oluşunu ve oluşumunu. İçinden geldiği gibi, ölçeksiz bir arzuyla, ama ölçekli bir ruhla. 

Taylor’un hakkı Taylor’a- Ama bize biraz ölçüsüzlük, bol bol da başarısızlık (!) lazım.

---

(EN) (TR) (ES)

Taylor, Sin Medida

Todos hemos tenido un Taylor en nuestras vidas. Y esa transición cambia todo, nada puede seguir igual.

Él realmente ama medir. Especialmente con relojes y sus derivados. Mide a los trabajadores, sí, pero lo hace bien. Sin embargo, medir es un prerrequisito para esa cosa llamada rendimiento. El rendimiento, como su nombre indica, es lo que delata el éxito de algo, es decir, si esa cosa va bien o mal. Así, obsesionarse con la palabra éxito hace que el rendimiento sea obligatorio; el rendimiento exige que el tiempo y el esfuerzo se midan.

Taylor, para bien o para mal, es uno de esos que son buenos midiendo.

Hace muchos años, durante los estruendosos días de la Revolución Industrial. Las máquinas de vapor aceleran el trabajo, pero surge un caos controlado bajo el principio de que el poder sin control no es poder. Aquí es donde Taylor y similares tienen un impacto enorme en las industrias, especialmente en los trabajadores de cuello azul y blanco, para domesticar ese poder. Junto a ellos, la idea de medir y rendimiento se desarrolla y finalmente se aplica.

¿Se logró el éxito en nombre del éxito, hubo un sacrificio de derechos individuales o fueron estudios científicos funcionales realizados en nombre del orden? Los debates sobre qué más ocurrió en esos tiempos son temas largos, un poco complicados y con tintes ideológicos.

Pero la cuestión principal es diferente.

Este amor por medir y el afán de éxito no se limita al mundo empresarial; inevitablemente se filtra a todos nosotros, a todos nuestros aspectos, especialmente a nuestras relaciones, pensamientos y, sobre todo, a nuestras emociones.

¿Cómo es eso?

Cuando algo se ha contaminado realmente, es difícil de quitar.

La medición, el tiempo y el éxito se entrelazan de tal manera que, más que extraerlos, terminan ensuciando todo.

¿Y el resultado?

Las personas comienzan a medir, moldear y comparar sus experiencias a través del tiempo y el éxito. Este pequeño cambio crea un efecto mariposa en toda nuestra percepción. Desvincula todo de su propia naturaleza.

Desde que la producción masiva y los toques ingenuos de Taylor comenzaron, la persona se ha alienado de su propia labor, y esta alienación se ha convertido en la base de las angustias sociales e individuales en el mundo moderno. De manera similar, el tiempo y el éxito, con sus toques ingenuos, dividen el pasado y el futuro, la esperanza y la preocupación. Así, todo se desliga del presente. El tiempo se vuelve ajeno y el ser humano también se aliena de la esencia del tiempo. El individuo se convierte en un pobre o rico, esclavo o títere en el capital del éxito.

Así, las relaciones se vuelven más sueltas, desconectadas en el presente, sin cabeza pero autosuficientes. Porque están siendo medidas. Como pensamientos y emociones, son medidas de manera cruel y sin principios.

La medición ahoga la espontaneidad del tiempo. Sin embargo, el tiempo es, de alguna manera, escalar dentro de sí mismo. Independientemente de nosotros. Pero intentar entender algo midiendo el tiempo solo crea tautologías. Un esfuerzo amargo, un método defectuoso.

El ser humano se pierde entre sí y entre los demás.

Medir, medir el tiempo y las relaciones, el amor, los sentimientos y los pensamientos; traiciona la esencia. Le da órdenes, lo moldea, hace que realice cosas que le parecen confusas.

Porque medir crea en nuestro cerebro una lógica primitiva de 1 y 0. Hay o no hay, exitoso o perdido, conmigo o sin mí, aquí o no, correcto o incorrecto. Cuando hacemos esto midiendo, hemos estrechado nuestra escala, nos hemos comprimido en un pequeño plano. Queremos respuestas claras, 1 o 0.

Los números intermedios nos parecen confusos, sin respuestas, sin sentido. Fracasados, inconmensurables o absurdos.

Sin embargo, la naturaleza de las cosas y el trabajo de la naturaleza están en esta incertidumbre, en este estado de ser tanto uno como otro, en esta atemporalidad, en esta estructura que ignora el éxito pero existe al vivir. Así como en “actuar”, que es sinónimo de rendimiento. En “hacer”, en la existencia y formación. A partir de un deseo sin medida, pero con un alma medida.

Los derechos de Taylor son para Taylor. Pero a nosotros nos hace falta un poco de desmesura y mucha “falta de éxito” (!).