(EN) (TR) (ES)

I once again welcomed the sun on my face. Winter sun. The date is December 23, 2022, and the temperature is 21°C. I’m wearing a T-shirt. It feels like a warm spring day. I’m happy. My pants and thick socks seem to be rebelling.

I’m in La Garriga. This town of 15,000 is famous for its thermal waters, modernist buildings, and renowned carpets. It is also known for its newly wealthy bourgeois.

Photos of the owners of the modernist buildings hang on promotional posters in the town center. Pictures of aristocratic-looking families smiling blissfully. They are the local equivalent of the Koç and Sabancı families, but their narrative of wealth accumulation isn’t centered on the desire to establish an intellectual bourgeoisie after founding the republic. Instead, it’s more about, “Come on, Northern Spain, the Basque Country, and Catalonia. Look at England and France! You will no longer be the waste of a dependent, conservative, and lazy kingdom of Madrid. Industrialize and exploit the colonies of the Kingdom in Latin America as well.”

Naturally, many entrepreneurs are boarding ships from Bilbao, Barcelona, and Santander, going to America either as workers (like Fidel Castro’s father, who later became a plantation owner and wealthy) or as investors.

In the destroyed areas, such as the Spanish Kingdom, ownership and money change hands very quickly. Our Catalan and Basque entrepreneurs take advantage of this chaos like vultures and suddenly become wealthy coal miners, textile manufacturers, or kings of metallurgy. The money coming from here flows into display and property. Much of this property is constructed in La Garriga, famous for its thermal waters since Roman times. The architectural style of the time is “Modernism” or designs in the style of Gaudí.

A few interesting examples are Casa Barbey or Can Raspall. Those families are no longer as powerful, but the material still exists. Thus, while wandering through the streets of La Garriga, it is possible to observe the socio-cultural transformation of the last 200 years as if visiting an open-air museum.

There is another interesting feature of this place: it was one of the testing grounds for psychological warfare during World War II.

Throughout history, war often took place as the representation of one side being sacrificed to represent the other.

City or castle sieges that directly targeted civilians were generally avoided, preferring to intimidate through hunger and minor assaults. In an era when weaponry was limited to bows, rifles, and a few mortars, both sides had to approach each other. People had fortresses and towers to defend themselves in psychological equilibrium.

However, with the advent of airplanes and long-range vehicles, warfare tactics evolved. These flying metal weapons initially targeted (generally) other aircraft and ships during World War I; by World War II, a new tactic began to develop: bombing civilians.

In some cases, a city could be bombed for days without warning. Building a fortress in the sky was challenging during those years (currently, there are air defense systems like Israel’s Iron Dome and Russia’s S-400 protecting cities). Not being able to see the enemy as “human” while constantly being under the threat of bombardment was an incredible shock for people in the 1940s.

The first applications of this tactic were seen during the Spanish Civil War. When speaking of the horrors of war in the 20th century, Picasso’s “Guernica” comes to mind. Guernica is a quaint Basque town near Bilbao. It was the first place used as a psychological testing ground by bombing civilian populations and creating fear. Guernica became a symbol of the direct impact of war on the masses.

La Garriga, near the French Pyrenees, also became one of these testing grounds like Guernica or Barceloneta in Barcelona. While Franco drew this idea and military support from Mussolini, towns like Barcelona, Guernica, and La Garriga that opposed his dictatorship became targets of this strategy. Towns that were continuously and randomly bombed would provide an effective strategy not only to leaders like Hitler and Mussolini but to all subsequent leaders.

---

(EN) (TR) (ES)

La Garriga: Burjuvalar ve uçaktan bombalar

Yine yüzüme güneşi aldım. Kış güneşi. Tarih 23 Aralık 2022, hava 21°C. Üstümde tişörtüm. Ilık bir bahar havası misali. Mutluyum. Pantolonum ve kalın çoraplarım adeta isyan ediyor.

La Garriga’dayım.

15 bin kişilik bu kasaba, termal suları, modernist binaları ve ünlü halılarıyla meşhur.

Bir de sonradan görme burjuvaları ile.

Modernist binaların sahiplerinin fotoğrafları, kasabanın orasında burasındaki tanıtım posterlerinde asılı. Aristokrat görünümlü ve burjuva özlü aileciklerin saadet resimleri. Buranın Koç’ları Sabancı’ları onlar, ancak zenginleşme hikayelerinin temelinde cumhuriyeti kurduk, şimdi entel burjuvamızı yaratıyoruz arzusu yok. Daha çok, ‘Hadi bakalım Kuzey İspanya, Bask ve Katalonya. Bak İngiltere’ye Fransa’ya! Sen artık Madrid’e bağımlı, tutucu ve tembel bir krallığın atığı olmayacaksın. Endüstrileş ve Krallığ’ın Latin Amerika’daki koloniciklerini biraz da sen sömür’ düsturu var.

Haliyle yığınla girişimci insan, Bilbao’dan, Barselona’dan, Santander’den gemilere atlayıp, kah bir işçi olarak (misal Fidel Castro’nun sonradan plantasyon sahibi olup zengin olacak babası) kah da yatırıcımcı (!) olarak Amerika’ya gidiyorlar.

Yıkılan yerlerde, misal İspanyol Krallığı, mülkiyet ve para çok hızlı el değiştirir.

Bizim Katalan ve Basklı uyanıklar da bu hengameden bir akbaba gibi istifade edip; bir anda zengin kömürcü, tekstilci, demirciler kralı oluyorlar. Buradan gelen para gösteriş ve mülke akıyor. O mülklerin önemli bir kısmı da Roma zamanından beri termal suları ile meşhur La Garriga’da inşa ediliyor. O dönemin mimarı akımı ‘Modernizm’ ya da Gaudi tarzı tasarımlar.

Birkaç ilginç örnek misal Casa Barbey ya da Can Raspall. Artık o aileler eski gücünde değil ama madde var olmaya devam ediyor. Haliyle La Garriga’nın sokaklarında gezerken son 200 yılın sosyo-kültürel dönüşümünü bir açık hava müzesi gezermiş gibi gözlemlemek mümkün oluyor.

Buranın başka bir özelliği daha var: İkinci Dünya Savaşı döneminde psikolojik savaşların denenme alanlarından biri olması.

Savaş, tarih boyunca çoğu zaman bir yanı temsil eden askerin, öbür yanı temsil edene kırdırılması olarak gerçekleşti.

Halkın doğrudan hedef alındığı şehir veya kale kuşatmaları genellikle açlık ve küçük saldırılarla yıldırma şeklinde olup, daha az tercih edilirdi. Silahların oktan tüfekler ve birkaç havan topuyla sınırlı olduğu dönemde, taraflar birbirlerine yaklaşmak zorundaydı. İnsanlar her durumda kendilerini savunacak kale ve kulelerle psikolojik bir denge içindeydi.

Ancak, uçakların ve uzun menzilli araçların ortaya çıkmasıyla savaş taktikleri de evrim geçirdi. Bu uçan metal silahlar, Birinci Dünya Savaşı’nda yine (genellikle) diğer uçakları ve gemileri hedef alırken; İkinci Dünya Savaşı’nda yeni bir taktik gelişmeye başladı: İnsanların bombalanması.

Bazı durumlarda, bir şehre haber vermeden günlerce bomba yağdırılabiliyordu. Gökyüzüne kale örmek o yıllarda zor (Şu anda İsrail’in Demir Kubbe sistemi ve S-400 gibi şehirleri de koruyan hava savunma sistemleri mevcut). Düşmanı ‘insan’ olarak görememek ama sürekli bir bombalanma tehdidi altında olmak, 1940’lardaki insanlar için inanılmaz bir şoktu.

Bu taktiğin ilk uygulamaları İspanya İç Savaşı’nda görülmeye başladı. 20. yüzyılda savaşın dehşeti denilince akla Picasso’nun “Guernica” tablosu geliyor. Guernica, Bilbao’ya yakın tatlı bir Bask kasabası. İlk kez sivil halkı bombalayarak ve korku yaratarak psikolojik bir deney alanı olarak kullanılan da bir harp tahtası. Guernica, savaşın kitlelere doğrudan etkisinin sembolü olarak olarak kaldı. 

Fransız Pirene’lerine yakın La Garriga da, Guernica ya da Barcelona’daki Barceloneta gibi bu deney alanlarından biri oldu. Franc,o bu fikri ve özünde askeri desteği Mussolini’den alırken, onun diktatörlüğüne karşı çıkan Barselona, Guernica, La Garriga gibi kasabalar ise bu stratejinin hedefi haline geldi.

Sürekli ve rastgele aralıklarla bombalanan bu tip kasabalar, sadece Hitler ve Mussolini gibi ‘liderlere’ değil, sonraki tüm liderlere etkili bir strateji sunacaktı.

---

(EN) (TR) (ES)

La Garriga: Burgueses y Bombas desde el Aire

De nuevo recibí el sol en mi cara. Sol de invierno. La fecha es 23 de diciembre de 2022 y la temperatura es de 21 °C. Llevo una camiseta. Se siente como un día cálido de primavera. Estoy feliz. Mis pantalones y calcetines gruesos parecen estar en rebeldía.

Estoy en La Garriga. Este pueblo de 15,000 personas es famoso por sus aguas termales, edificios modernistas y renombradas alfombras. También es conocido por sus burgueses recién enriquecidos.

Las fotos de los propietarios de los edificios modernistas cuelgan en los carteles promocionales en el centro del pueblo. Imágenes de familias que parecen aristocráticas sonriendo felizmente. Son el equivalente local de las familias Koç y Sabancı, pero su narrativa de acumulación de riqueza no se centra en el deseo de establecer una burguesía intelectual después de fundar la república. En cambio, se trata más de, “Vamos, Norte de España, País Vasco y Cataluña. ¡Mira a Inglaterra y Francia! No serás más el desecho de un reino dependiente, conservador y perezoso de Madrid. Industrializa y explota las colonias del reino en América Latina también.”

Naturalmente, muchos emprendedores abordan barcos desde Bilbao, Barcelona y Santander, y se dirigen a América ya sea como trabajadores (como el padre de Fidel Castro, que luego se convirtió en propietario de una plantación y rico) o como inversores.

En las áreas destruidas, como el Reino Español, la propiedad y el dinero cambian de manos muy rápidamente. Nuestros emprendedores catalanes y vascos aprovechan este caos como buitres y de repente se convierten en ricos mineros de carbón, fabricantes de textiles o reyes de la metalurgia. El dinero que llega de aquí fluye hacia el exhibicionismo y la propiedad. Gran parte de esta propiedad se construye en La Garriga, famosa por sus aguas termales desde la época romana. El estilo arquitectónico de la época es “Modernismo” o diseños al estilo de Gaudí.

Algunos ejemplos interesantes son Casa Barbey o Can Raspall. Esas familias ya no son tan poderosas, pero el material sigue existiendo. Así, al pasear por las calles de La Garriga, es posible observar la transformación socio-cultural de los últimos 200 años como si se visitara un museo al aire libre.

Hay otra característica interesante de este lugar: fue uno de los campos de pruebas para la guerra psicológica durante la Segunda Guerra Mundial.

A lo largo de la historia, la guerra a menudo se llevó a cabo como el sacrificio de un lado para representar al otro.

Los asedios a ciudades o castillos que apuntaban directamente a la población civil generalmente eran evitados, prefiriendo intimidar a través del hambre y pequeños ataques. En una era en la que las armas se limitaban a arcos, rifles y unos pocos morteros, ambos lados tenían que acercarse el uno al otro. La gente tenía fortalezas y torres para defenderse en equilibrio psicológico.

Sin embargo, con la aparición de aviones y vehículos de largo alcance, las tácticas de guerra evolucionaron. Estas armas metálicas voladoras inicialmente tenían como objetivo (generalmente) otros aviones y barcos durante la Primera Guerra Mundial; en la Segunda Guerra Mundial, comenzó a desarrollarse una nueva táctica: bombardear a los civiles.

En algunos casos, una ciudad podía ser bombardeada durante días sin previo aviso. Construir una fortaleza en el cielo era difícil en aquellos años (actualmente, existen sistemas de defensa aérea como el Cúpula de Hierro de Israel y el S-400 de Rusia que protegen ciudades). No poder ver al enemigo como “humano” mientras se estaba constantemente bajo la amenaza de bombardeos era un shock increíble para la gente en la década de 1940.

Las primeras aplicaciones de esta táctica se vieron durante la Guerra Civil Española. Al hablar del horror de la guerra en el siglo XX, la obra “Guernica” de Picasso viene a la mente. Guernica es un encantador pueblo vasco cerca de Bilbao. Fue el primer lugar utilizado como campo de pruebas psicológicas al bombardear a las poblaciones civiles y crear miedo. Guernica se convirtió en un símbolo del impacto directo de la guerra en las masas.

La Garriga, cerca de los Pirineos franceses, también se convirtió en uno de estos campos de prueba, como Guernica o Barceloneta en Barcelona. Mientras Franco tomaba esta idea y apoyo militar de Mussolini, pueblos como Barcelona, Guernica y La Garriga que se oponían a su dictadura se convirtieron en objetivos de esta estrategia. Los pueblos que fueron bombardeados de manera continua y aleatoria proporcionarían una estrategia efectiva no solo a líderes como Hitler y Mussolini, sino a todos los líderes posteriores.