(EN) (TR) (ES)

An omnivore is actually a technical term for animals or organisms that are both carnivorous and herbivorous, like humans.

However, in the context of this site, the term “omnivore” implies a person who has the interest to consume any type of cultural product, regardless of its category—this refers to the concept of cultural omnivores in sociology.

Cultural omnivorousness is a concept developed by Peterson in 1992. Peterson and his colleagues categorize culture hierarchically into highbrow (elite) and lowbrow (popular) forms.

For instance, classical music is seen as highbrow, while popular music is considered lowbrow. Thus, a Beethoven composition is valued as more precious and superior compared to Madonna’s work.

Consequently, consuming high culture is deemed a privilege reserved for an elite class, historically the aristocrats of the time, and now what we call the elite or upper class.

However, the concept of the omnivore is used to demonstrate that the perception that this upper class listens to Beethoven while the less privileged listen to folk music, or eventually attend a Gülşen concert, is outdated.

In our contemporary age, opportunities are abundant. Recent socio-economic changes have led to radical transformations in the structure of society and, consequently, in people’s daily lives.

For example, there has been a tremendous increase in social mobility over the past 50 years.

Globalization is reducing not only geographical distances but also cultural distances between social groups.

Free education is raising the average intellectual knowledge in society.

Advancements in technology, the internet, marketing, and industrial production are occurring at an unprecedented pace. Access to cultural products is becoming easier for various segments of society. Documentaries about Van Gogh are aired on TV. Mozart’s Violin Concerto No. 5 can be played for children even before they are born.

Moreover, governments are also involved, providing free or low-cost access to cultural institutions like museums, theaters, and concerts through allocated budgets for culture. Thus, what once could be seen by a handful of people in a count’s castle in the 16th century, or concerts attended only by an elite minority, can now be accessed by thousands of people daily, regardless of their social class or education level.

Naturally, this transformation reflects on cultural products and how we perceive them. The canon, or the so-called noble ‘culture’ (referring here not to the national culture of societies or subcultures but to the consumption of cultural objects), which has been associated with a specific segment for centuries, resonates with groups outside of the elite classes as well.

It is at this point that the term “omnivore” is used to express this complexity and transformation. The question of what will happen to this high culture and the upper class has kept academics awake at night for 25 years. This term has become flexible, adapting to various interpretations, and everyone seems to define it differently, leading to a variety of measurements of omnivorousness. Nevertheless, a couple of basic definitions are generally accepted:

1. Elite Omnivores: A new upper-class perception open to every culture.

Previously, the aristocrats or intellectual circles that distinguished themselves from the ‘remaining’ populace through their cultural consumption are now frequently encountering the lower culture due to contemporary circumstances. Furthermore, due to social mobility and globalization, they find themselves interacting with and befriending individuals from diverse cultures in both professional and social environments, adapting to those cultures. This highly educated class, open to new experiences and equipped with social and cultural capital, wakes up to Mozart in the morning but goes to a Gülşen concert with a few friends in the evening, as they are omnivores striving to gain something by experimenting with every culture.

2. The Omnivorousness of Social Climbers: People from peasant or working-class backgrounds who adapt to the upper-class culture.

A demographic whose parents are farmers or workers can leap from the countryside to the city, from the fields to schools, and from factories to offices within a few decades. They become teachers, engineers, or doctors. As a result, they become familiar with classical music and different social classes through their education. While listening to folk music, they also appreciate Mozart. Culturally, even if they feel caught between two worlds, their education and internal motivation empower them to bridge the cultural gap between their original social class and their current environment. Even though they strive to adapt to new cultures by playing Ella Fitzgerald records at home, they still find comfort in the folk songs they grew up listening to and the TV shows they watched with their families (sometimes feeling embarrassed about it). Thus, a mixed cultural output emerges, characterized by omnivorousness.

Post-Omnivore

So far, we’ve understood roughly what is meant by the term omnivore. However, the term “post-omnivore” does not exist; I coined it. Perhaps I yearn for a period beyond this distinction between high and low culture (post-omnivore). Maybe it’s a small critique of such a distinction.

It could also be a bad joke related to the digital post-processing of things shared on such platforms. The purpose of the writings here is to create a beautiful resonance by drawing from diverse influences. Thus, without class status, be it meaty or leafy, in its most natural form, I aim to scribble a few thoughts.

For those interested in this topic, here are some resources:

Articles that led to the emergence of the omnivore concept:

• Peterson, R.A. (1992) ‘Understanding Audience Segmentation: From Elite and Mass to Omnivore and Univore’, Poetics 21(4): 243–58.
• Peterson, R.A., Simkus, A., (1992). How musical tastes mark occupational status groups. In: Lamont, M., Fournier, M. (Eds.), Cultivating Differences: Symbolic Boundaries and the Making of Inequality. The University of Chicago Press, Chicago and London, pp. 152–186.

General reviews of studies on omnivorousness by Peterson and critiques related to the technical infrastructure of the concept:

• Peterson, R.A. (2005) ‘Problems in Comparative Research: The Example of Omnivorousness’, Poetics 33(5–6): 257–82.

A well-known book establishing the connection between high/low culture and social class and discussing the significance of cultural capital in reconstructing class structures:

• Bourdieu, P. (1984) Distinction. London: Routledge.

For initial comprehensive analyses on leisure and culture:

• Veblen, Thorstein. 1994 [1899]. The Theory of the Leisure Class. New York: Penguin.

Selected articles on omnivorousness in various cultural consumption areas and the changing types of consumers over time:

• Chan, Tak Wing, and John H. Goldthorpe. 2007a. “Social Stratification and Cultural Consumption: Music in England”. European Sociological Review 23,1:1-19.
• Erickson, B.H. (1996) ‘Culture, Class and Connections’, American Journal of Sociology 102(1): 217–51.
• Lopez-Sintas, J. and Katz-Gerro, T. (2005) ‘From Exclusive to Inclusive Elitists and Further: Twenty Years of Omnivorousness and Cultural Diversity in Arts Participation in the USA’, Poetics 33(6): 299–319.

For a comprehensive critique of culture becoming a consumer object:

• Baudrillard, J. (1970/1998) The Consumer Society: Myths and Structures. London: Sage.

For the struggles and hardships of social climbers:

• Lahire, B. (2004). La Culture des Individus: Dissonances Culturelles et Distinction de Soi. Paris: La Découverte.
• Lahire, B. (2008). The individual and the mixing of genres: cultural dissonance and self-distinction. Poetics, 36, 166–188.
• Sobel, M. E. (1985). Social mobility and fertility revisited—some new models for the analysis of the mobility effects hypothesis. American Sociological Review, 50, 699–712.

(EN) (TR) (ES)

Nedir bu Omnivore?

Omnivore, aslında insan gibi hem etçil hem otçul olan hayvan ya da organizmalara verilen teknik bir isim.

Ama bu sitedeki omnivore kelimesi,  önüne hangi tür kültürel ürün gelirse ayırt etmeksizin tüketebilecek ilgiye sahip bir insanı, yani sosyolojideki kültürel omnivore’u ima ediyor.

Kültürel omnivorluk, 1992 yılında Peterson’un geliştirdiği bir konsept.  Peterson ve arkadaşları, Kültür’ü önce üst kültür (high-brow- et) ve alt-kültür (low-brow- ot) gibi hiyerarşik bir şekilde ayırıyor.

Klasik müzik et, popüler müzik  ise ot oluyor misal. Yani Beethoven bestesi, Madonna’dan daha kıymetli ve üstün.

Haliyle bu üst-ün kültürü tüketmek de ayrıcalıklı bir sınıfa nasip oluyor. Zamanın aristokratları, şimdinin ise elit ve üst-sınıf dediğimiz tabakası.

Ancak omnivore kavramı, bu üst sınıf Beethoven dinler, fakir fukara takım türkü dinler ya da gide gide Gülşen konserine gider algısının yıkıldığını göstermek için kullanılıyor.

Öyle ki,  yaşadığımız çağ fırsatlar çağı.  Son yıllarda yaşanan sosyo-ekonomik değişimler, toplumun yapısında ve haliyle insanların gündelik yaşamlarında da kökten değişimlere neden oluyor.

Sınıf atlama oranlarında geçtiğimiz 50 yılda müthiş artışlar oluyor misal.

Küreselleşme sadece coğrafi mesafeleri değil, sosyal gruplar arasındaki kültürel mesafeleri de azaltıyor.

Ücretsiz eğitim toplumda ortalama entellektüel bilgiyi arttıyor.

Teknoloji, internet, pazarlama ve endüstriyel üretim alanlarında akıl alma hızda gelişmeler yaşanıyor. Kültürel ürünlerin toplumun pek çok kesimine erişimi kolaylaşıyor. TV’da Vang Gogh belgeselleri dönüyor. Mozart 5 numaralı keman konçertosu, çocuklara daha annelerinin karnında iken her kesim aile tarafından dinletilebiliniyor.

Dahası işin içine devletler de giriyor. Kültüre ayırdıkları bütçelerle halka ücretsiz olarak ya da cuzi bilet fiyatları ile müze, tiyatro, konser gibi kültürel erişimler sağlıyor. Öyle ki, 16 yüzyılda filanca kontun şatosunda bir avuç insanın görebildiği bir tabloyu ya da seçkin bir azınlığın katılabildiği bir konseri, şimdi halk müzelerinde ya da konser salonlarında günde binlerce insan, sosyal sınıfından ve eğitim seviyesinden bağımsız bir şekilde, görebiliyor.

E haliyle bu dönüşüm, kültürel ürünlere ve bizim onun nasıl algıladığımıza da yansıyor. Yüzyıllardır belirli bir kesime mal edilen  kanon yani asıl ve asil ‘kültür’ ( burada toplumların ulusal  kültürü ya da alt kültürleri değil,  kültürel nesnelerin tüketimini kast ediyorum), elit sınıflar dışında kalan kesimlerde de yankı buluyor.

İşte tam bu noktada, bu karmaşayı ve dönüşümü ifade etmek için Omnivore terimi kullanılıyor. Yani ne olacak bu üst-kültür’ün ve üst-sınıf’ın hali sorusu, 25 yıldır akademisyenleri geceleri uyutmuyor. Bu terim de maşallah, lastik gibi nereye çekerse oraya gidiyor. Herkes kendine göre bir tanım koyuyor, ona göre de çeşit çeşit omnivorluk ölçümleri yapılıyor. Yine de tüm bu cümbüş içerisinde bir iki temel tanım genel olarak kabul görüyor:

1.Elit Omnivorelar: Her kültüre açık bir yeni bir üst sınıf algısı

Eskiden kendini kültürel tüketimleri ile ‘kalan’ halk tabakasından ayıran aristokrat ya da entellektüel çevrelerin, yaşadığımız dönemsel şartlar nedeni zamanın alt kültürü ile sık sık karşılaşma zorunluluğu doğuyor. Dahası sınıf atlamalar ve küreselleşme sebebiyle, gerek iş ortamında gerek sosyal çevrelerde farklı kültürden insanlarla karşılaşıyor, onlarla arkadaş oluyor ve onların kültürüne de ayak uyduruyor. Yeniliklere açık, her türlü sosyal ve kültürel donanıma sahip bu hayli eğitimli, hali vakti de çok şükür yerinde olan sınıfın insanları, biraz da pazarlamanın etkisi ile, sabaha Mozart ile uyanıyor ama akşam da üç beş arkadaşı ile Gülşen konserine gidiyor.  Çünkü o her kültüre karşı toleranslı, her kültürü deneyerek bir şeyler kazanmaya çalışan bir omnivore.

2. Sınıf atlayanların omnivoreluğu:  Atladığı üst  sınıf kültürüne de uyum sağlayan köylü ve işçi ailesi kökenliler

Anası babası çiftçi ya da işçi olan bir kitle, bir kaç on yıl içinde, köyden şehire, tarladan okula, fabrikadan plazaya sıçrayıveriyor. Sınıf atlayıp hoca oluyor, mühendis oluyor, doktor oluyor. Haliyle tüm bu süreçte, klasik müzik nedir, kaça ayrılır, onu anlayabilecek kadar da mürekkep yalıyor,  değişik sosyal sınıflardan ortamlara girip çıkıyor. Bir yandan türküsünü dinlerken bir yandan da Mozart’ını dinliyor. Çünkü o, kültürel anlamda iki arada bir derede de kalsa, aldığı eğitimle ve içindeki (liberael) motivasyonu ile, her şeyin üstesinden gelecek, geldiği sosyal sınıf ile içinde bulunduğu arasındaki kültürel uçurumu kapatacak kadar azimli. Her ne kadar yeniye didinip uyum sağlayarak akşamları pikabında Ella Fitzgerald plağı koysa da, anasından babasından dinlediği türküleri, evde akşam çekirdek çitlerken izlediği dizileri izlerken kendini huzurlu hissediyor   (ara sıra bundan utansa da). Haliyle biraz ondan biraz bundan ortaya karışık bir şey, yani omnivore bir kültür çıkıyor.

Post-Omnivore*

Buraya kadar tamam. Omnivore demek ile üç aşağı beş yukarı ne demek istendiğini anladık. Ama ortada Post-omnivore diye bir terim yok. Onu ben uydurdum. Belki bu ayrımdan (alt ve üst kültür) sonraki  bir döneme (post-omnivore) bir özlem duyuyor olduğum için.  Belki de  bu tip bir alt veya üst kültür ayrımına küçük bir eleştiri yapmak için.

Biraz da bu tip mecralarda paylaşılan şeylerin, dijital olarak post-alanması ile ilgili kötü bir espri olsun diye.  Haliyle buradaki yazıların amacı, her telden bir ses çıkararak güzel bir seda bırakmak. Böylece sınıfsız statüsüz, etsiz ya da otsuz ama en doğal haliyle bir iki şey karalamış olmak.

Omnivor kavramının ortaya çıkmasına yol açan makaleler:

Peterson, R.A. (1992) “Understanding Audience Segmentation: From Elite and Mass to Omnivore and Univore,” Poetics 21(4): 243–58.

Peterson, R.A., Simkus, A. (1992). “How musical tastes mark occupational status groups.” In: Lamont, M., Fournier, M. (Eds.), Cultivating Differences: Symbolic Boundaries and the Making of Inequality. The University of Chicago Press, Chicago ve Londra, s. 152–186.

Peterson’ın omnivorousness üzerine yaptığı genel incelemeler ve kavramın teknik altyapısına ilişkin eleştiriler:

Peterson, R.A. (2005) “Problems in Comparative Research: The Example of Omnivorousness,” Poetics 33(5–6): 257–82.

Yüksek/düşük kültür ile sosyal sınıf arasındaki bağlantıyı kuran ve kültürel sermayenin sınıf yapılarının yeniden inşasındaki önemini tartışan tanınmış bir kitap:

Bourdieu, P. (1984) Distinction. Londra: Routledge.

Boş zaman ve kültür üzerine başlangıçta kapsamlı analizler için:

Veblen, Thorstein. 1994 [1899]. The Theory of the Leisure Class. New York: Penguin.

Çeşitli kültürel tüketim alanlarında omnivorousness üzerine seçilmiş makaleler ve zaman içinde tüketici türlerinin değişimi:

Chan, Tak Wing ve John H. Goldthorpe. 2007a. “Social Stratification and Cultural Consumption: Music in England”. European Sociological Review 23,1:1-19.

Erickson, B.H. (1996) “Culture, Class and Connections,” American Journal of Sociology 102(1): 217–51.

Lopez-Sintas, J. ve Katz-Gerro, T. (2005) “From Exclusive to Inclusive Elitists and Further: Twenty Years of Omnivorousness and Cultural Diversity in Arts Participation in the USA,” Poetics 33(6): 299–319.

Kültürün bir tüketim nesnesine dönüşmesine ilişkin kapsamlı bir eleştiri için:

Baudrillard, J. (1970/1998) The Consumer Society: Myths and Structures. Londra: Sage.

Sosyal tırmanışların mücadeleleri ve zorlukları için:

Lahire, B. (2004). La Culture des Individus: Dissonances Culturelles et Distinction de Soi. Paris: La Découverte.

Lahire, B. (2008). “The individual and the mixing of genres: cultural dissonance and self-distinction.” Poetics, 36, 166–188.

Sobel, M. E. (1985). “Social mobility and fertility revisited—some new models for the analysis of the mobility effects hypothesis.” American Sociological Review, 50, 699–712.

---

(EN) (TR) (ES)

¿Qué es un omnívoro?

Un omnívoro es en realidad un término técnico para animales u organismos que son tanto carnívoros como herbívoros, como los humanos.

Sin embargo, en el contexto de este sitio, el término “omnívoro” implica a una persona que tiene el interés de consumir cualquier tipo de producto cultural, sin importar su categoría; esto se refiere al concepto de omnívoros culturales en sociología.

La omnívorosidad cultural es un concepto desarrollado por Peterson en 1992. Peterson y sus colegas categorizan la cultura de manera jerárquica en alta cultura (élite) y baja cultura (popular).

Por ejemplo, la música clásica se considera alta cultura, mientras que la música popular se ve como baja cultura. Así, una composición de Beethoven se valora como más preciosa y superior en comparación con el trabajo de Madonna.

Consecuentemente, consumir alta cultura se considera un privilegio reservado para una clase elite, históricamente los aristócratas de la época, y ahora lo que llamamos la élite o clase alta.

Sin embargo, el concepto de omnívoro se utiliza para demostrar que la percepción de que esta clase alta escucha a Beethoven mientras que los menos privilegiados escuchan música folclórica, o que eventualmente asisten a un concierto de Gülşen, está desactualizada.

En nuestra época contemporánea, las oportunidades son abundantes. Los cambios socioeconómicos recientes han llevado a transformaciones radicales en la estructura de la sociedad y, en consecuencia, en la vida diaria de las personas.

Por ejemplo, ha habido un aumento tremendo en la movilidad social en los últimos 50 años.

La globalización está reduciendo no solo las distancias geográficas, sino también las distancias culturales entre los grupos sociales.

La educación gratuita está aumentando el conocimiento intelectual promedio en la sociedad.

Los avances en tecnología, internet, marketing y producción industrial están ocurriendo a un ritmo sin precedentes. El acceso a productos culturales se está facilitando para varios segmentos de la sociedad. Documentales sobre Van Gogh se transmiten por televisión. El Concierto para violín No. 5 de Mozart puede ser escuchado por niños incluso antes de nacer.

Además, los gobiernos también están involucrados, proporcionando acceso gratuito o a bajo costo a instituciones culturales como museos, teatros y conciertos a través de presupuestos asignados a la cultura. Así, lo que antes solo podía ser visto por un puñado de personas en el castillo de un conde en el siglo XVI, o conciertos a los que asistía solo una minoría elitista, ahora puede ser accedido por miles de personas diariamente, independientemente de su clase social o nivel educativo.

Naturalmente, esta transformación se refleja en los productos culturales y en cómo los percibimos. El canon, o la llamada ‘cultura’ noble (refiriéndome aquí no a la cultura nacional de las sociedades o subculturas, sino al consumo de objetos culturales), que ha estado asociado con un segmento específico durante siglos, también resuena en grupos fuera de las clases elitistas.

Es en este punto que se utiliza el término “omnívoro” para expresar esta complejidad y transformación. La pregunta de qué pasará con esta alta cultura y la clase alta ha mantenido a los académicos desvelados durante 25 años. Este término se ha vuelto flexible, adaptándose a diversas interpretaciones, y todos parecen definirlo de manera diferente, lo que lleva a una variedad de mediciones de omnívorosidad. Sin embargo, un par de definiciones básicas son generalmente aceptadas:

1. Omnívoros Elitistas: Una nueva percepción de clase alta abierta a cada cultura.

Anteriormente, los aristócratas o círculos intelectuales que se distinguían del pueblo ‘restante’ a través de su consumo cultural ahora se ven obligados a enfrentarse con frecuencia a la cultura baja debido a las circunstancias contemporáneas. Además, debido a la movilidad social y la globalización, se encuentran interactuando y haciendo amistades con individuos de diversas culturas en entornos tanto profesionales como sociales, adaptándose a esas culturas. Esta clase altamente educada, abierta a nuevas experiencias y equipada con capital social y cultural, se despierta con Mozart en la mañana pero asiste a un concierto de Gülşen con unos amigos en la tarde, ya que son omnívoros que buscan ganar algo al experimentar con cada cultura.

2. La Omnívorosidad de los que Escalan Clases: Personas de orígenes campesinos o trabajadores que se adaptan a la cultura de clase alta.

Un grupo cuyos padres son agricultores o trabajadores puede saltar del campo a la ciudad, de los campos a las escuelas y de las fábricas a las oficinas en unas pocas décadas. Se convierten en maestros, ingenieros o médicos. Como resultado, se familiarizan con la música clásica y con diferentes clases sociales a través de su educación. Mientras escuchan música folclórica, también aprecian a Mozart. Culturalmente, incluso si se sienten atrapados entre dos mundos, su educación y motivación interna les capacitan para cerrar la brecha cultural entre su clase social original y su entorno actual. Aunque se esfuerzan por adaptarse a nuevas culturas poniendo discos de Ella Fitzgerald en casa, todavía encuentran consuelo en las canciones folclóricas que escucharon durante su infancia y en los programas de televisión que veían con sus familias (a veces sintiéndose avergonzados por ello). Así, emerge una mezcla cultural, caracterizada por la omnívorosidad.

Post-Omnívoro

Hasta aquí, hemos entendido aproximadamente lo que se quiere decir con el término omnívoro. Sin embargo, el término “post-omnívoro” no existe; lo acuñé yo. Quizás anhelo una época más allá de esta distinción entre alta y baja cultura (post-omnívoro). Tal vez sea una pequeña crítica a tal distinción.

También podría ser un mal chiste relacionado con el post-procesamiento digital de las cosas compartidas en tales plataformas. El propósito de los escritos aquí es crear una hermosa resonancia al extraer de diversas influencias. Así, sin estatus de clase, ya sea carnívoro o herbívoro, en su forma más natural, mi objetivo es garabatear algunos pensamientos.

Aquí hay algunos recursos para quienes estén interesados en este tema:

Artículos que llevaron a la aparición del concepto de omnivoro:

Peterson, R.A. (1992) “Understanding Audience Segmentation: From Elite and Mass to Omnivore and Univore,” Poetics 21(4): 243–58.

Peterson, R.A., Simkus, A. (1992). “How musical tastes mark occupational status groups.” En: Lamont, M., Fournier, M. (Eds.), Cultivating Differences: Symbolic Boundaries and the Making of Inequality. The University of Chicago Press, Chicago y Londres, pp. 152–186.

Revisiones generales de estudios sobre omnivorosidad por Peterson y críticas relacionadas con la infraestructura técnica del concepto:

Peterson, R.A. (2005) “Problems in Comparative Research: The Example of Omnivorousness,” Poetics 33(5–6): 257–82.

Un libro conocido que establece la conexión entre alta/baja cultura y clase social y discute la importancia del capital cultural en la reconstrucción de las estructuras de clase:

Bourdieu, P. (1984) Distinction. Londres: Routledge.

Para análisis iniciales y completos sobre ocio y cultura:

Veblen, Thorstein. 1994 [1899]. The Theory of the Leisure Class. Nueva York: Penguin.

Artículos seleccionados sobre omnivorosidad en diversas áreas de consumo cultural y los tipos cambiantes de consumidores a lo largo del tiempo:

Chan, Tak Wing y John H. Goldthorpe. 2007a. “Social Stratification and Cultural Consumption: Music in England”. European Sociological Review 23,1:1-19.

Erickson, B.H. (1996) “Culture, Class and Connections,” American Journal of Sociology 102(1): 217–51.

Lopez-Sintas, J. y Katz-Gerro, T. (2005) “From Exclusive to Inclusive Elitists and Further: Twenty Years of Omnivorousness and Cultural Diversity in Arts Participation in the USA,” Poetics 33(6): 299–319.

Para una crítica completa de cómo la cultura se convierte en un objeto de consumo:

Baudrillard, J. (1970/1998) The Consumer Society: Myths and Structures. Londres: Sage.

Por las luchas y dificultades de los escaladores sociales:

Lahire, B. (2004). La Culture des Individus: Dissonances Culturelles et Distinction de Soi. París: La Découverte.

Lahire, B. (2008). “The individual and the mixing of genres: cultural dissonance and self-distinction.” Poetics, 36, 166–188.

Sobel, M. E. (1985). “Social mobility and fertility revisited—some new models for the analysis of the mobility effects hypothesis.” American Sociological Review, 50, 699–712.

.