Ne olursa olsun seviyorum seni.

Ruhuma yeşil tomurcuklar atıyorsun. Kanırta kanırta çıkıyor olsa da filizler, seni tanıyor dirimli acılarım. Yükseklere çıktıkça içimin asi peygamberleri, taş üstünde taş bırakmıyor yaşayanları. Kokuşmuşluk doluyor etrafa, ben bahara niyetliyken.

Başım dönüyor.

Halbuki çoğalmak isteyen o minnacık hücreler gibi, sevişmek istiyorum ruhunla. Kelimelerimiz inlesin, anlasın ve üresin istiyorum her ritimle, her ritimde.

Bastırılmış tüm ayıplar beni kaplasın istiyorum, ülkemde cumhur olsun, kendince yönetsin ikimizi. Kendini yanımda rahat hissedeceğin topraklara resmi anlamlar yüklesin. Farklılığa karşı olan korkularına farklı bir ülke olsun, bir türlü yanaşamadığın yanıbaşım.

Ah o korkuların…

Bana hep gülerlerdi ruhunun çıplaklığıyla. Şimdi giyinmiş, kocaman olmuş, kolların kavuşmuş, kaşların çatık bana bakıyorsun. Her kaçışına bir diriliş diktim, her yanlış anlamana bahar düşü.

Yan yana yatarken Maslak çimlerine ve gökyüzüne bakarken, bulutsuz bir uçurtma özlemiyle, sen susmayı, ben konuşmayı seviyorum işte.

Ne kadarını bilmelisin içimdekilerin?

Sil diyesim geliyor bazen beni içinden, kendimi yeniden yazmak istiyorum.

Bir bahar gibi, yeni ve yineleyerek